Uchwała Prezydium KRS z 23 stycznia 2026 roku w sprawie wtargnięcia funkcjonariuszy Policji i prokuratorów do siedziby Krajowej Rady Sądownictwa oraz wywierania przemocą wpływu na jej czynności urzędowe w dniu 21 stycznia 2026 roku

1.  Prezydium Krajowej Rady Sądownictwa wyraża stanowczy protest w związku z dokonanym 21 stycznia 2026 roku wtargnięciem funkcjonariuszy Policji i prokuratorów do siedziby Krajowej Rady Sądownictwa i dokonanym w niej przeszukaniem pomieszczeń oraz zaborem akt postępowań dyscyplinarnych. Działania te, przeprowadzone pod pozorem i w zewnętrznej formie czynności postępowania przygotowawczego, ukierunkowane były na pozyskanie tych akt przez osoby nieuprawnione, uzurpujące sobie funkcję Rzecznika Dyscyplinarnego Sędziów Sądów Powszechnych oraz jego zastępców w związku z nielegalnym i nieskutecznym aktem powołania ich na te stanowiska przez Ministra Sprawiedliwości. Czynności te godzą w niezależność konstytucyjnego organu, jakim jest Krajowa Rada Sądownictwa, oraz w niezawisłość i niezależność sędziów.

2.  Prezydium Krajowej Rady Sądownictwa wskazuje, że określone wyżej czynności połączone były z jawnym, drastycznym i ostentacyjnym uniemożliwieniem członkom Krajowej Rady Sądownictwa, w tym jej organom – Przewodniczącemu Krajowej Rady Sądownictwa i jego zastępcy – podjęcia i wykonywania czynności urzędowych konstytucyjnego organu Rzeczypospolitej Polskiej. Polegały one na zablokowaniu im wstępu do budynku mieszczącego siedzibę Krajowej Rady Sądownictwa z zastosowaniem przemocy przez funkcjonariuszy Policji, zaangażowanych w liczbie kilkudziesięciu osób. Działania te były w sposób oczywisty nieproporcjonalne do celów podejmowanych czynności. Ponadto uniemożliwiono dostęp do siedziby Krajowej Rady Sądownictwa jako konstytucyjnego organu Rzeczypospolitej Polskiej obywatelom. Czynności te doprowadziły do ograniczenia wolności członków Rady, w tym sędziów posiadających immunitet, oraz wpłynęły na funkcjonowanie całego organu konstytucyjnego, w tym Nadzwyczajnego Rzecznika Dyscyplinarnego powołanego przez Prezydenta RP, którego pomieszczenia również bezprawnie przeszukano. 

3.  Prezydium Krajowej Rady Sądownictwa stwierdza nieważność i nieskuteczność aktu Ministra Sprawiedliwości o odwołaniu z funkcji Rzecznika Dyscyplinarnego Sędziów Sądów Powszechnych SSA Piotra Schaba oraz jego zastępców – SSA Przemysława Radzika i SSA Michała Lasoty – jako dokonanego bez podstawy prawnej i ultra vires Ministra Sprawiedliwości, a w konsekwencji nieważność i nieskuteczność aktu powołania do pełnienia tej funkcji SSR Joanny Raczkowskiej oraz jej dwóch zastępców.

4.  Stanowisko powyższe potwierdza jednolita i utrwalona linia orzecznicza Sądu Najwyższego, który nie uznaje za Rzecznika Dyscyplinarnego Sędziów Sądów Powszechnych ani jego zastępców osób powołanych przez Ministra Sprawiedliwości. Sąd Najwyższy konsekwentnie nie dopuszcza ich do udziału w posiedzeniach i rozprawach Sądu Dyscyplinarnego II instancji, w których to uczestniczą natomiast pełniący nadal swe funkcje Rzecznik Dyscyplinarny Sędziów Sądów Powszechnych SSA Piotr Schab i jego zastępcy – SSA Przemysław Radzik i SSA Michał Lasota (II ZOW 4/25, I ZI 46/24, I ZI 65/23, I ZI 65/24, I ZI 42/24, II ZOW 4/25, II ZOW 80/22, II ZOW 44/23, II ZZ 12/22, I ZZ 3/25, I ZI 40/24, I ZI 24/24). Stanowisko to potwierdza również orzecznictwo Trybunału Konstytucyjnego (sygn. K 16/24).

5.  Akty Ministra Sprawiedliwości w sprawach osobowych nie są decyzjami administracyjnymi, lecz mają charakter ustrojowy, co potwierdza jednolite orzecznictwo sądów administracyjnych. W konsekwencji wszczęcie i prowadzenie postępowania przygotowawczego w sprawie ukrywania akt postępowań dyscyplinarnych wobec osób nieprzerwanie pełniących funkcję Rzecznika Dyscyplinarnego Sędziów Sądów Powszechnych i jego zastępców, będących legalnymi dysponentami akt postępowań dyscyplinarnych, należy uznać za realizację znamion przestępstwa z art. 231 § 1 k.k. i z art. 276 k.k. – wobec oczywistej bezzasadności wszczęcia i prowadzenia postępowania karnego, a tym samym działania na szkodę interesu publicznego i prywatnego poprzez przekroczenie uprawnień przez funkcjonariuszy publicznych – prokuratorów delegowanych do Prokuratury Krajowej.

6.  Prezydium Krajowej Rady Sądownictwa zobowiązuje Przewodniczącego Krajowej Rady Sądownictwa do złożenia w trybie art. 304 § 2 k.p.k. zawiadomienia o uzasadnionym podejrzeniu popełnienia przestępstwa z art. 128 § 3 k.k. oraz art. 191 § 1 k.k., a także do wezwania Rektora SGGW do złożenia wyjaśnień w sprawie naruszenia warunków umowy najmu, w tym ograniczenia możliwości korzystania z obiektu.

7.  Prezydium Krajowej Rady Sądownictwa wskazuje na szereg nieprawidłowości przy przeprowadzeniu czynności przeszukania pomieszczeń, stanowiących naruszenia przepisów Kodeksu postępowania karnego, a w szczególności: 
⇒   brak precyzyjnego wskazania w postanowieniu zakresu przeszukania i zabezpieczanych dokumentów, w tym sygnatur akt, co czyni postanowienie zbyt szerokim i niedookreślonym (zwrot „w szczególności” czyni je zbiorem otwartym); 
⇒   brak doręczenia postanowienia wszystkim osobom, u których wykonywano czynności, w tym sędziom Piotrowi Schabowi, Przemysławowi Radzikowi i Michałowi Lasocie; 
⇒   przystąpienie do czynności w czasie urlopów Rzecznika i Zastępców, w okresie ferii zimowych, bez uprzedzenia zainteresowanych, co wskazuje na celowe zaplanowanie działań w celu urudnienia udziału; 
⇒   uniemożliwianie swobodnego poruszania się po budynku KRS uczestnikom czynności;
⇒   wywieranie presji na kierownika Sekretariatu w celu wydania kluczy do pomieszczeń, których nie jest dysponentem, oraz dostępu do dokumentów objętych tajemnicą postępowania;
⇒   brak stałej obecności prokuratorów przy czynnościach zabezpieczania dokumentów, co doprowadziło do zabezpieczenia akt objętych tajemnicą obrończą bez kontroli;
⇒   zabezpieczanie nieopisanych dokumentów z szaf pancernych; 
⇒   utrudnianie wejścia pełnomocnikom Przewodniczącej KRS do budynku mimo okazanego pełnomocnictwa; 
⇒   przebywanie prokuratorów i policjantów w pomieszczeniach KRS pod nieobecność Przewodniczącej, Wiceprzewodniczącego i pełnomocników; 
⇒   niedopuszczenie wszystkich osób przybranych do czynności, w tym posłów;
⇒   zakaz nagrywania czynności bez podania podstawy prawnej i odmowa odpowiedzi na pytania; 
⇒   wyproszenie osób przybranych z pomieszczeń podczas przeszukania; 
⇒   zabezpieczanie prywatnych dokumentów sędziów mimo protestów.

8.  Prezydium Krajowej Rady Sądownictwa zobowiązuje Przewodniczącego Krajowej Rady Sądownictwa do złożenia w trybie art. 236 § 1 k.p.k. zażalenia na czynność przeszukania pomieszczeń Krajowej Rady Sądownictwa i zatrzymania rzeczy, a także do podjęcia dalszych działań prawnych, w tym sporządzenia zażalenia przez kancelarię adwokacką.

Przewodniczący
Krajowej Rady Sądownictwa
sędzia Dagmara Pawełczyk-Woicka