Stanowisko Krajowej Rady Sądownictwa z 11 lipca 2025 r. w sprawie oświadczenia 28 sędziów Sądu Najwyższego z dnia 24 czerwca 2025 roku

Stanowisko Krajowej Rady Sądownictwa z 11 lipca 2025 r.

w sprawie oświadczenia 28 sędziów Sądu Najwyższego
z dnia 24 czerwca 2025 roku

Działając na podstawie art. 186 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, Krajowa Rada Sądownictwa, w trosce o ochronę niezawisłości sędziowskiej, przyjmuje następujące stanowisko:

1.     Oświadczenie 28 sędziów Sądu Najwyższego z 24 czerwca 2025 roku stwierdza, że Izba Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych Sądu Najwyższego, powołana do realizacji czynności w procesie wyborczym, nie spełnia wymogów niezależnego, bezstronnego i niezawisłego sądu w rozumieniu art. 45 ust. 1 Konstytucji, a tym samym nie sprawuje wymiaru sprawiedliwości zgodnie z art. 175 ust. 1 Konstytucji.

2.     KRS uważa, że oświadczenie to ingeruje w niezawisłość sędziów orzekających w Izbie Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych. Tezy zawarte w oświadczeniu, powielane przez niektórych sygnatariuszy w mediach, odwołują się do argumentacji podnoszonej wcześniej, która – w ocenie KRS – nie może podważać obowiązującego porządku prawnego Rzeczypospolitej Polskiej ani kompetencji Izby Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych. Powoływanie się na orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej oraz Europejskiego Trybunału Praw Człowieka nie znajduje podstaw w polskim porządku prawnym w tej kwestii.

3.      Biorąc pod uwagę doświadczenie zawodowe sygnatariuszy oświadczenia, sędziów Sądu Najwyższego, KRS wyklucza ich nieznajomość stanu prawnego. W związku z tym treść oświadczenia może być uznana za działanie celowe, zmierzające do destabilizacji procesu wyborczego, co narusza podstawowe zasady demokratycznego państwa prawnego oraz podważa konstytucyjne kompetencje sędziów Izby Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych. Zgodnie z art. 175 Konstytucji, Sąd Najwyższy, jako całość, jest organem konstytucyjnym. Kwestionowanie podstaw prawnych funkcjonowania jednej z jego izb stanowi podważanie umocowania konstytucyjnego organu Rzeczypospolitej Polskiej, co może wypełniać znamiona deliktu dyscyplinarnego określonego w art. 107 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 27 lipca 2001 roku – Prawo o ustroju sądów powszechnych. Ponadto, w kontekście obecnych realiów konstytucyjnych i ustawowych oraz braku możliwości legalnej zmiany statusu Sądu Najwyższego, treść oświadczenia może budzić podejrzenie podżegania do działań zmierzających do realizacji znamion czynu z art. 128 § 1 Kodeksu karnego.

4.     W związku z powyższym, Krajowa Rada Sądownictwa zawiadamia Rzecznika Dyscyplinarnego Sądu Najwyższego o możliwości popełnienia deliktu dyscyplinarnego oraz Prokuratora Krajowego o uzasadnionym podejrzeniu popełnienia czynu ściganego z oskarżenia publicznego.